Om dat te kunnen onderzoeken, krijgen jongeren allerlei verschillende taken te doen. Wij brengen de reactie van de jongere zo nauwkeurig mogelijk in kaart op zowel psychisch als lichamelijk vlak. Om de psychische reactie te kunnen meten, worden jongeren tussen alle taken door gevraagd om aan te geven hoe ze zich voelen. Aan het begin en het einde van het onderzoek krijgen jongeren nog wat aanvullende vragenlijsten hierover. Voor het meten van de lichamelijke reactie maken we gebruik van diverse meetapparaten. Door middel van opgeplakte elektroden op borst en rug kunnen we de hartslag en de bloedverdeling in het lichaam meten, met een instrumentje om de vinger meten we de bloeddruk, door kleine elektroden onder het oog kunnen we bij één taak de knipperreactie meten en door speeksel te verzamelen kunnen we de hoeveelheid ”stresshormoon” (cortisol) bepalen.

Wij krijgen op die manier heel veel gegevens van iedere jongere. Door alle metingen te combineren en de uitslagen te vergelijken tussen verschillende jongeren, krijgen wij inzicht in hoe jongeren in bepaalde situaties reageren. Met de data die wij met dit onderzoek verzamelen, kunnen we veel belangrijke vragen onderzoeken, bijvoorbeeld: kunnen we bij iemand die aangeeft een taak stressvol te vinden dat ook terugzien in de lichamelijke reactie? Bij wie wel en bij wie niet? En zien we zo’n stressreactie terug in alle metingen of slechts in één meting? Waar kan dat mee te maken hebben?